خاک را آموخته ام

قايق های کوچک سرگردان
بر دهانه ی چاه های دريايي
می چرخند...

من اين جا
بر باران نشسته ام
و نبضم به نام تو
آفتابی می زند؛
باغ ها و کشتی ها را ببين
که با گل ها و گنجينه هاشان
از مچ دستم می گذرند...
***

مراقب باش!
دريا توفانی ست
و ذهن درهم اش
از صخره جنون عبور می کند
تا ساحل
در امتداد راه های سرگيجه
گم شود.

مراقب باش!
توفان به تشنگی ماهی ها
کاری ندارد.
و تنها نگاه آبی دريا
گلوی ماهی را می بوسد.

مراقب باش
شهاب های آتش زا از راه می رسند
و معجزه را به آتش خواهند کشيد.

فلوتت را به صدا در آور!
و تير و کمان نقره ای را
بر دوش بگير
جَزر ها را بگو
که از ديوانگی مَد عبور کنند
و به آن تعادل باشکوه بپيوندند

***

سلول های ماهی
هنوز زير پوست من می تپد
چيزی عوض نشده
جز آن که خاک را آموخته ام
و آه را فراموش کرده ام.

نه!
نمی گذارم خواب هاي زيبايت را
به سوداگران بفروشند
يا به دزدها ببخشند
کفش های بالدارم را می پوشم
و با بوسه ای
که از قلب آفتابگردان
تا لب های عسل دويده است،
از دشت های هزاران ساله می گذرم
و تو را به تعبير مهربانی بزرگ می برم.

|+| نوشته شده توسط طراوت در چهارشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1386 | موضوع:

آفتابی(( شهیار قنبری))

چه کار به کار ِ شب داری؟ بذار تا خواب اش ببره
ماه اگه بيدار ِ ولی پلک ِ ستاره می پره

چه کار به سايه ها داری؟ که لحظه ها رو کش مي دن
مراقبان ِ بی خطر، احساس ِ آرامش مي دن

اگر کمی فرصت باشه آفتاب هنوز زياد مي آد
اگر کمی ، فقط کمی دل ات بخواد،دل ات بخواد

چه کار به پيشترک داري؟ ديروز ِ لب گزيده ها
تجربه کن ، نترس از اين نرفته ها، نديده ها

چشم ِ تو از فکراي ِ بد ابر ِ زمستونی شده
شهر ِ فرنگ ِ بچه گی يه گوشه زندونی شده

اگر کمی فرصت باشه آفتاب هنوز زياد مي آد
اگر کمی ، فقط کمی دل ات بخواد،دل ات بخواد

چه کار به قصه ها داری؟ خالی شو از پس پري روز
در لحظه ای که هست و نيست، بر پر ِ پروانه بسوز

فقط کمی، بيشتر کمی زنده تر از خاطره شو
در غيبت ِ منظره ها، حافظه ی پنجره شو

فقط کمی، کمی فقط هوای ِ تابستونی شو
تا موج ِ کف زياد بياد از تشنه گی ِ من و تو

تا می تونی آفتابی شو، پُر رنگ و زنده، داغ ِ داغ
سبز و سفيد و سرخ ِ سرخ، از چل ستون تا شاه چراغ

اگر کمی فرصت باشه آفتاب هنوز زياد مي آد
اگر کمی ، فقط کمی دلت بخواد،دلت بخواد

|+| نوشته شده توسط طراوت در سه شنبه چهارم اردیبهشت 1386 | موضوع:

عشق یعنی همه چیز

نه، تو تنها نیستی ، ماهی و زورق و پارو پس چیه؟
نه، تو تنها نیستی ، این همه ستاره پس مال کیه؟

نه،تو تنها نیستی ، خلوت ِ دل کده ی ِ نقاشیه
نه ، تو تنها نیستی ، فکر ِ آزادی خود زندگیه

نگو ما دو تا کمیم
من و تو این همه ایم

ای عزیز گل ریز
عشق یعنی همه چیز

نه، تو تنها نیستی، نا تمام ِ من تمام ِ تو میشه
نه، تو تنها نیستی، دست ِ من سفره ی شام ِ تو میشه

حتی تبت قد ِ بام ِ تو میشه
ماه نقره ای به نام ِ تو میشه

نه، تو تنها نیستی
نه، تو تنها نیستی

نگو ما دو تا کمیم
من و تو این همه ایم

ای عزیز گل ریز
عشق یعنی همه چیز

درد بی دردی و دردی دل پیچ
درد بی عشقی ما یعنی هیچ

مثل یک آینه ی بی جیوه
خاک بی عشق جهان بی میوه

نه، تو تنها نیستی
نه، تو تنها نیستی

نگو ما دو تا کمیم
من و تو این همه ایم

ای عزیز گل ریز
عشق یعنی همه چیز

|+| نوشته شده توسط طراوت در دوشنبه سوم اردیبهشت 1386 | موضوع:

آی مَردُم مُردَم

من زن ِ ایرانی
اهل ِ خود ویرانی

آینه ی دق کرده
بس که هق هق کرده

مثل یک کوه ِ یخ
می چکم در مطبخ

از سپاه ِ تسلیم
روز و شب بی تقویم

آی مَردُم مُردَم
باز هم سر خوردم

مُردَم از مَرد ِ بد ِ نامَردم
من به خود نه که به زن بد کردم

من پر از تنهایی
وحشت از زیبایی

در نمد پیچیده
بی هوا پوسیده

بره ی قربانی
ابرک بارانی

آی مَردُم مُردَم
باز هم سر خوردم

مُردَم از مَرد ِ بد ِ نامَردم
من به خود نه که به زن بد کردم

بر تن ِ یاس ِ سفید ِ سفره، جای ِ قلاب ِ کمر می سوزد
لب ِ فریاد ِ مرا می دوزد ، سیرسیرم سیر از مشت و لگد
برده داران ِ حقیر ِ مرگ بو، بر سر ِ بازار عاشق می کُشند
خواب ِ مخمل را بر هم می زنند، این کنیزکان خواهر منند

آی مَردُم مُردَم
باز هم سر خوردم

مُردَم از مَرد ِ بد ِ نامَردم
من به خود نه که به زن بد کردم

|+| نوشته شده توسط طراوت در یکشنبه دوازدهم فروردین 1386 | موضوع:

آن لحظه

آن لحظه

جرقه ای از خورشید

یا خوشه ای از ستاره بود

میان آسمان سرگردان

شفاف بود

مثل شیشه

روان بود

مثل آب

عطرش دل انگیز

مثل یاس

چیزی بود شبیه نگاه

غریبی آشنا

از زمین نبود

شاید قصه بود

شاید هم ...

نه، نه

رویا نبود

دستم را دراز کردم

گرفتمش

میان انگشتانم مانند حباب پرید

خندید!

خودم شنیدم

بعد دور شد!

مثل آدمها

|+| نوشته شده توسط طراوت در جمعه بیست و پنجم اسفند 1385 | موضوع:

كوكوراكور قوقولي قو

كوكوراكور قوقولي قو

جه در چه پوشت از پشت پنجره

فاندرم بيرونا به بيرون مي نگرم

رچ به رچ خانانا صف به صف خانه ها

كس كس پوشت دوخوفته نا پشت در پشت هم تنيده اند

همه تان سنگي ديوار ، آهيني در همه شان ديوار سنگي ، دروازه آهني

سورنج بزه ، سيمكاسر رنگ كشيده ، حلب پوش

كاكلف ، او دورشران گاهي از دور دست هآ

چوب درچه ، آجور چينه ، سوفال سر پنجره چوبي ، كرسي آجري ، سقف سفالي

جه درچه پوشت از پشت پنجره

ايشتاوم مي شنوم

خورسان اوخانا پژواك خروسان را

اشان _ دوخان واخانا صدا كردن و شنيدن آنان را

سوفال سر خانه جا ، سوكوله خانِه : روي سقف خانه سفالي خروس جوان ] محلي [ مي خواند :

كوكوراكور «كوكوراكور»

آئو جاده ، سيمكا سر خانان جا پاسخ مي دهد ، روي سقف خانه حلب پوش

ماشيني خروس خروس ماشيني

قوقولي قوقو «قوقولي قوقو»

قوقولي قوقو «قوقولي قوقو»

درچه پوشت در پشت پنجره

كي ايسا بيشتاوه مي ايشتاوانا ؟ آيا كسي هست بشنودكنايه هاي مرا ؟

توي گي آتش ، من گمه ورف تو مي گويي آتش ، من مي گويم برف

حرف كي مايه ناره ! حرف كه مايه ندارد

نه تي تش دوكشايه نه آتش تو خاموش مي شود

نه مي ورف آبا به نه برف من آب مي شود

دينمه ابران درون ، ماهي در ميان ابرها ماهي را مي بينم

زنهِ دوم كه دم مي زند

آب اندي روشن كي بيده بو ؟ آب اين قدر روشن كه ديده بود ؟

شله وي دار و زلزله گب فراوان داريدي بيد مجنون و زنجره حرف فراوان دارند

زواله روز در نيمروز گرم

تلابو گوش وابداري گوش شنوا بايد داشته باشي

اي وار بدار بگذار يك بار

و ارش بوشوره گولانا باران بشويد گُل ها را

ديل واستنا باب دل

باغبان چي كم داره ؟ باغبان چه كم دارد ؟

م. پ . جكتاجي

|+| نوشته شده توسط طراوت در پنجشنبه هفدهم اسفند 1385 | موضوع:

زندانی

با پنج حرف نام تو .....

زندانی

چه باشکوهی
که موج با تو، در دریا، گم نمی شود
و زمین فقط به هوای تو
                 بر مدار خورشید می گردد

از بس روشنی
             همیشه می بینمت
چه در اعماق شب راه بروم
چه بر کف دریا بنشینم.

وقتی از تو می گویم
آهو می شوم و
جنگل های مِه هم حتی
      از شنیدن گام هایم
                        می رقصند

و آنگاه که
        از تو می نویسم
دست هایم عاشق اند
***

کنار کبوتر نشسته ای و
از سپیدی می گذری.

و سایه ات
در میدان های استقلال
و جاده های آیینه می دود
و با آواز ترقه های بی خیال کودکان
پای می کوبد

از بس نامت را تکرار کرده ام
زبانم می سوزد
و نفسم به عطر آتش
آغشته است.

***
نامت را به خانه ام
ببخش

|+| نوشته شده توسط طراوت در چهارشنبه شانزدهم اسفند 1385 | موضوع:

بیاد بانوی شعر

فروغ فرخزاد

آفتاب می شود

نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایه سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود
نگاه کن
تمام هستیم خراب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام میکشد
نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود
تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطر ها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره ه می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام
نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چین برکه های شب شدم
چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه های آسمان
کنون به گوش من دوباره می رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کن که من کجا رسیده ام
به کهکشان به بیکران به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با شراب موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحی سیاه دیدگان من
به لالای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود
به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو میدمی و آفتاب می شود

فروغ فرخزاد در سال 1313 در تهران چشم به جهان گشود پس از گذراندن دوره های آموزشی دبستانی و دبیرستانی برای آموزش نقاشی به هنرستان نقاشی رفت در 16 سالگی با پرویز شاپور ازدواج کرد و به اهواز رفت و در آنجا اقامت کرد
اما پس از یکی دو سال از هم جدا شدند
در سال 1337 در سن 22 سالگی به کارهای سینمایی روی آورد و در شرکت گلستان فیلم به کار پرداخت
در سال 1338 برای بررسی و مطالعه ساخت فیلم به انگلستان رفت در طی فعالیت سینمایی خود چندین فیلم ساخت و در یک فیلم و نمایش بازی کرد در این زمینه فیلم خانه سیاه است که در باره جذامیان جذامخانه ای اطراف تبریز می پرداخت برنده بهترین فیلم مستند در سال 1342 شد در سال 1345 برای شرکت در دومین فستیوال پژارو به ایتالیا سفر کرد
فروغ سر انجام در سال 1345 در سن 33 سالگی در اوج شکفتگی استعداد شاعرانه اش به هنگام رانندگی بر اثر یک تصادف جان سپرد وی را در گورستان ظهیرالدوله تهران به خاک سپردند
از او پسری به نام کامیار شاپور به یادگار مانده است

|+| نوشته شده توسط طراوت در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 | موضوع:

خدايان ِ ذهن

آفريدم خدايان را ذهن د ر ذهن

و من در حافظه ها پيش رفتم

در رقص ِ محرمانه ی نياز در نياز،

گور َکنان ِ خدايا ن

ايستا ده به تصوير ِ آبی دريا،

می چرخند به دور ِ داير ه ها

در شهر ِ سرگردان ِ تشنگان

ساحران ِ خرافات،

درآستانه ی گناهانی سرد

سر زمين مرا نفرين کرده اند...

آه اين

گردنبند ِ فسيل ِ گناهان ِ اجدادانم

در برابر زما ن

چه سخت به گرد نم آويزان است

چو نان مجسمه ای

از هسته ی تاريخ ِ افسونگران

من در حافظه ام خموش

پيش می روم

گرداب ِ حقيقت را چنگ می زنم

اما از ميان انگشتانم فواره وار

محو می شوند

تکرار خودم درتو

آيا دوباره ناآگاهانه

کو دکانم را از جهنم ِاهريمنان

خو اهم ترسا ند

آيا در نهايت، نطفه ی حوادث

در ذهنها نقش بسته ست

میخواهم قيا م کنم

در تابلو های

زردِ عصيانِ ِ متحيرم

کليدی بسازم

ازشبنم و ياسها ی بنقش

با معنای خود

در آينه های فيروزه ای

و

بقا را درلحظه ها ی

آواز ِ زندگی برقصانم

می خواهم شبانگاهان

قلاده ی چرکين رنگ ِ

پو سيده ی قرون را

در رودخانه ها

مد فون کنم...

گل خو رشيد ها را

از کهکشان ها برُبايم

و رشته رشته

در صداقت ِ موهايم ببافم

می خواهم از بلند يهای هرم ِ سپيد،

روزنه های نقره ای

و خدايان ِ ذهن عبور کنم

بدين روزگا ر

در مرکز ِ چرخش ِ

عاشقان ِ خو شبخت،

خو درا از نو به نووينی ديگر

ايچنين نرگسی مست بسازم شکوه میرزادگی

|+| نوشته شده توسط طراوت در سه شنبه هفدهم بهمن 1385 | موضوع:

بهداشت وسلامت

تشخيص به موقع سرطان سينه

آموزش - فرنوش صفوي‌فر:
از روزگاري كه سرطان سينه معروف شد و پزشكان به خانم‌ها درباره‌ اين زنانه‌ترين بيماري كشنده هشدار دادند، ماموگرافي هم شهره عام وخاص شد.

شما هم اگر خودتان تن به ماموگرافي نداده‌باشيد، حتما دوروبرتان كسي را سراغ داريد كه صابون «مامو» به تنش خورده باشد. پزشكان مي‌گويند: ماموگرافي براي غربال‌گري سرطان سينه در خانم‌هاي بالاي 50 سال ضروري است. حالا هم گرچه محققاني كه مي‌خواستند ببينند در سنين زير 50 سال هم ماموگرافي معجزه مي‌كند يا نه، سرشان به سنگ خورده است و به اين نتيجه رسيده‌اند كه اشعه، اضطراب و اتلاف وقت و هزينه، همه آن چيزي است كه دنبال سرطان سينه گشتن با ماموگرافي عايد خانم‌هاي زير 50 سال مي‌كند، اما باز هم مامو و همه روش‌هاي ديگر غربال‌گري سرطان سينه در خانم‌ها، مورد توجه‌اند.

سرطان سينه كه ريشه‌كن نشده!
نتيجه مطالعات محققان مركز تحقيقات سرطان لندن نشان داده است، ماموگرافي همه خانم‌ها در سن زير 50، موارد كمي از بيماري، يعني چهار نفر در هر هزار مورد را شناسايي مي‌كند و به خاطر همين، ارزش اين هزينه‌ها را ندارد. اين كه ماموگرافي چي هست و چه‌طور كار مي‌كند، يك طرف و اين كه اگر از سرطان سينه نگراني داريم، چه كنيم، طرف ديگر قضيه است. نگران نباشيد، قرار نيست وسط بيم و اميد يك لنگه‌پا و كله‌معلق آويزان باشيد. شوخي كه نيست، سرطان سينه است، كه اگر زود و به موقع تشخيص داده‌شود، مي‌شود متاستازهاي آن را هم پيدا كرد و به درمان آن اميدوارتر بود. پس بايد راهي پيدا شود كه نه سيخ بسوزد و نه كباب.

خودآزمون، يك كليد ساده
سال‌هاست پزشكان به خانم‌ها توصيه مي‌كنند كه بعد از 20 سالگي، هر ماه سينه‌‌هاي خود را معاينه كنند و اميدشان اين است كه در اين كار مهارت لازم را پيدا كنند و بتوانند علايم اوليه سرطاني شدن سلول‌ها را خيلي زود از روي ظاهر سينه‌ها بفهمند. خودآزمون دو مرحله دارد؛ يكي نگاه كردن در آينه و مقايسه اندازه سينه‌ها در آينه. در اين حالت، بايد به تغيير رنگ‌ها، فرورفتگي‌ها و برجستگي‌ها، خارش و زخم و پوسته پوسته شدن پستان و نوك آن دقت كنيد.
مرحله دوم، معاينه با دست است. اين كار را مي‌توانيد زير دوش حمام يا در حال درازكش انجام بدهيد. از استخوان ترقوه تا لبه پايين دنده‌ها و از جناغ سينه تا زير بغل همه و همه را بايد در اين معاينه پوشش دهيد. مناسب‌ترين زمان براي خود آزمون پستان روز پنجم تا هشتم از شروع خون‌ريزي ماهانه است.

پزشكان هم كمك مي‌كنند
اولين توصيه اين است: خانم‌ها تا 40 سالگي هر سه سال يك بار براي معاينه به پزشك مراجعه كنند، البته به جز آن‌هايي كه سابقه خانوادگي سرطان يا ساير عوامل خطر زا را دارند؛ اين افراد بايد هر سال مراجعه كنند. (به اين عوامل خطرزا در ادامه مقاله اشاره شده است.)
بعد از اين سن هم لازم است معاينه سالي يك بار تكرار شود. هنگام معاينه، پزشك سينه‌ها را از نظر وجود توده و ساير تغييرات بررسي مي‌كندو در ضمن، غده‌هاي لنفاوي را هم معاينه مي‌كند. البته ممكن است او هم نتواند توده‌هاي خيلي كوچك را لمس كند و بنابراين، اين روش در سنين بالاي 50 سال كه قضيه حساس‌تر است، مناسب و كافي نيست.

از پشت شيشه اشعه ايكس
ماموگرام، تصويرهايي از سينه شماست كه با استفاده از اشعه ايكس تهيه شده. كل اين تصويربرداري، كم‌تر از نيم ساعت طول مي‌كشد. بهتر است زماني كه عادت ماهانه‌تان تازه تمام شده، براي اين كار مراجعه كنيد. پرهيز از خوردن قهوه از دو روز قبل كمك مي‌كند درد سينه شما موقع ماموگرافي كم‌تر شود.
اين روش، بهترين راه شناسايي تومورهاي خيلي كوچك است. به همين علت، انجمن سرطان آمريكا اين روش‌ را براي تمام زنان بالاي 40 سال توصيه كرده‌است. اين روش هم مشكل‌هاي خاص خود را دارد. مثلا در خانم‌هاي زير 50 سال، سينه بافت متراكم‌تري دارد كه پر است از غده‌هاي شيري. به همين دليل، تشخيص توده‌هاي غيرطبيعي از بافت طبيعي مشكل‌تر است.
گاهي هم ماموگرام مشكلي را نشان مي‌دهد كه واقعا وجود ندارد (يعني مثبت كاذب) اين مساله باعث مي‌شود نمونه‌برداري‌‌هاي غير ضروري انجام بشود كه با خودش ترس و اضطراب به همراه مي‌آورد.

راه‌هاي ديگر: از صدا تا سوزن
سونوگرافي هم روش تشخيص ديگري است كه نسبت به اشعه ايكس بي‌خطرتر است، اما موارد مثبت بي‌جاي آن بيشتر است. به همين خاطر، به طور معمول از آن براي غربال‌گري استفاده نمي‌كنند. مگر در خانم‌هاي جوان‌تري كه ماموگرافي به حال‌شان سودي ندارد.
اما نمونه‌برداري با سوزن باريك روشي است كه در آن از يك سوزن توخالي براي خارج كردن بافت كوچكي از توده استفاده مي‌شود. اين نمونه، شايد به اندازه يك دانه برنج باشد. پس از اين كار، آسيب‌شناس نمونه را از نظر وجود سلول‌هاي سرطاني بررسي مي‌كند. اين آزمون در مواردي به‌كار مي‌رود كه سونوگرافي يا ماموگرافي توده يا كيستي را تشخيص داده و لازم است با روش ديگري وخامت آن روشن شود.

حالا چه كنيم؟
در اين كه تشخيص به موقع سرطان سينه اهميت دارد، شكي نيست و همه خانم‌ها، در همه سنين، بايد روش‌هاي غربالگري را جدي بگيرند. اما اگر خانمي شرايط زير را داشته باشد، يعني در معرض خطر بيشتر سرطان سينه است و بايد بيشتر و بيشتر حواسش را جمع كند.
• بالاي 50 سال سن
• سابقه سرطان سينه در مادر و خواهر
• شروع عادت ماهانه زير 12 سالگي
• عدم شيردهي به كودك
• اضافه‌وزن؛ به‌خصوص بعد از يائسگي
• سابقه سرطان در سينه ديگر يا در رحم و تخمدان
• سيگار

از انجمن سرطان آمريکا بشنويد:
• اگر شما بين 20 تا 40 سال داريد، هر سه سال يک بار براي معاينه سينه‌ها به پزشک مراجعه کنيد. در سن بالاي 40 هر سال اين کار را انجام دهيد. انجام مامو گرافي ساليانه در اين سن توصيه مي‌شود.

• با شکل ظاهري و بافت سينه‌هاي خود هنگام لمس آشنا باشيد و درصورت ايجاد هرگونه تغييري به پزشک خود اطلاع دهيد. در ضمن بايد از 20 سالگي خودآزمون سينه‌ها را انجام دهيد.

• اگر شما در معرض خطربيشتري براي ابتلا به سرطان سينه هستيد ويا اگر قبلا سرطان سينه داشته‌ايد، بهتر است طبق نظر پزشک‌تان مراجعه بيشتري داشته باشيد و زود به زود ماموگرافي يا سونوگرافي کنيد.

|+| نوشته شده توسط طراوت در دوشنبه شانزدهم بهمن 1385 | موضوع:

زنان موفق

پس از انتشار ترجمه در آلمان،

چراغ‌ها ..."ي‌ زويا پيرزاد به‌چاپ بيست‌وپنجم مي‌رسد

1385/11/2:«چراغ‌ها را من خاموش مي‌كنم» زويا پيرزاد كه ماه گذشته تجديد چاپ شد، به‌چاپ بيست‌وپنجم مي‌رسد.
به‌گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين رمان كه به‌تازگي با ترجمه سوزان باغستاني در آلمان منتشر شده، جايزه‌هاي متعددي را از جمله گلشيري، مهرگان ادب و جايزه كتاب سال جمهوري اسلامي ايران (81) به‌خود اختصاص داده است.
چندي پيش نيز در فهرست منتشرشده ازسوي خانه كتاب به‌عنوان دومين رمان پرفروش 14 سال اخير ايران معرفي شد.
همچنين «عات مي‌كنيم» ـ ديگر رمان پيرزاد ـ توسط نشر مركز به‌چاپ پانزدهم مي‌رسد.
مجموعه‌هاي داستان «طعم گس خرمالو»، «يك روز مانده به عيد پاك» و «مثل همه‌ي عصرها» از ديگر آثار زويا پيرزاد هستند، كه در يك مجلد با عنوان «سه كتاب» به‌چاپ رسيده‌اند.

|+| نوشته شده توسط طراوت در چهارشنبه یازدهم بهمن 1385 | موضوع:

عشق ودستبند

عشق و دستبند

با هم
از کف دریا
و از میان امواج
برآمدیم
زیبا،
آبی،
ستاره وش.

هم صدف بودیم و
هم مروارید،
و ماهیان
از شیره ی جان ما
سیراب می شدند
تا از کنار سوسمارها
به سلامت بگذرند.


در میانه ی توفان، اما
گم شدیم از هم؛
گرداب تو را ربود و
به مردابی فرو رفتی که
ـ می دانم ـ
نمی شناسی اش.

اکنون منم
با عشق
با مردی که
نفس خورشید در اوست
و پیراهن سفیدش
هرگز به چرکی خون
آلوده نمی شود
و تو مانده ای
تنهای تنها
تکیه داده
بر کمان فرسوده ی خدای جنگ.

عطر حریر با من است و
تندی فلفل با تو
سخاوت رهایی با من است و
سختی بند با تو
همنشين خورشید منم
معشوقه ی چاه تو.

و چه کرده ای که عشق
از تو می گریزد
و نفس زندگی ات
از انتظار مرگ
مسرور است؟

چه شد که
من سپید پوش شدم و
تو
در تلخی چرکاب
سیاه به تن کردی؟
چه شد که زیبایی ات قهوه ای شد
و معجزه عشق را از کمربندت دزدیدند؟

اينک
کیست معشوق تو
که تیرهای زهرآگین او
عشق را به آتش می کشد؟
کیست که صورت عشق
را زخمی می کند
و با دست های نادان تو
بر چهره ی عشق
آتش می پاشد؟

کیست با تو
که ستاره را در قلبت می کشد
آواز را ویران می کند
و به دست های عشق
دستبند می زند؟

روی از تو می گیرم
و به نیمه ی دیگرم
ـ که تو نیستی ـ
می پیوندم.               شکوه میرزادگی

|+| نوشته شده توسط طراوت در چهارشنبه یازدهم بهمن 1385 | موضوع:

خداراشکر

خدا را شكر

خداراشكركه تمام شب صدای خرخر شوهرم رامیشنوم اين يعني او زنده و سالم در كنار من خوابيده است

خدا را شكر كه دختر نوجوانم هميشه از شستن ظرفها شاكي است.اين يعني او در خانه است ودر خيابانها پرسه نمي زند

خدا را شكر كه ماليات مي پردازم اين يعني شغل و در آمدي دارم و بيكار نيستم

خدا را شكر كه بايد ريخت و پاش هاي بعد از مهماني را جمع كنم. اين يعني در ميان دوستانم بوده ام

خدا را شكر كه لباسهايم كمي برايم تنگ شده اند . اين يعني غذاي كافي براي خوردن دارم

خدا را شكر كه در پايان روز از خستگي از پا مي افتم.اين يعني توان سخت كار كردن را دارم

خدا را شكر كه بايد زمين را بشويم و پنجره ها را تميز كنم.اين يعني من خانه اي دارم

خدا را شكر كه در جائي دور جاي پارك پيدا كردم.اين يعني هم توان راه رفتن دارم و هم اتومبيلي براي سوار شدن

خدا را شكر كه سرو صداي همسايه ها را مي شنوم. اين يعني من توانائي شنيدن دارم

خدا را شكر كه اين همه شستني و اتو كردني دارم. اين يعني من لباس براي پوشيدن دارم

خدا را شكر كه هر روز صبح بايد با زنگ ساعت بيدار شوم. اين يعني من هنوز زنده ام

خدا را شكر كه گاهي اوقات بيمار مي شوم . اين يعني بياد آورم كه اغلب اوقات سالم هستم

خدا را شكر كه خريد هداياي سال نو جيبم را خالي مي كند. اين يعني عزيزاني دارم كه مي توانم برايشان هديه بخرم

|+| نوشته شده توسط طراوت در شنبه هفتم بهمن 1385 | موضوع:

افسانه

و افسانه‌ای بیش نیست عشق...

نه بر سنگدلی ناباورانه‌ی او
که ناباورانه
بر حماقت کودکانه‌ام
زار زدم
زار زدم
بر حماقتی که هنوز
دل در گرو اسطوره
در جهان افسانه
سیر می‌کرد
در خیال عشق
بر جای خالی عشقی
که برایم یار بود
و دلبر و همسر
و هیچکدام نبود!
بر دست‌های خالی
که بادکنک رنگین ترکیده‌ای را
ناباورانه
در مشت می‌فشرد
رنگین‌کمان تکه‌پاره
در برابر چشمان کودکانه‌ی من
جهان اسطوره و افسانه
جهان عشق را
در بلوغی مهیب
برای همیشه بدرود گفت
چه دردناک است
بلوغ میان‌سالی
شناخت واقعیت تلخِ دیر
خیلی دیر
که عشق افسانه‌ای بیش نیست
چشمانم می‌سوزند
چشمانم برنمی‌تابند
چنین بلوغ دردناکی را
چشمانم را می‌بندم
دیگر از رنگین‌کمان خیال
از عشق پرفریب
تصویری بر پرده‌ی سیاه نمی‌افتد
سیاهی بیداد می‌کند
تیرگی
سرما سیطره دارد
زمین سرد است
سخت
تاریک
به دستان خالی‌ام می‌نگرم
به دستان بی‌امید
که حتی فریب را
تجربه کرده است
و چه غمگین است دنیایی
که تو دیگر می‌دانی
بادکنک‌هایش توخالی‌اند
و فریب
و دل‌بستن به رؤیای عشق
در کویر خشک و بی‌آب واقعیت
سرابی بیش نیست!
نوشین شاهرخی

|+| نوشته شده توسط طراوت در پنجشنبه پنجم بهمن 1385 | موضوع: